Armed With A Smile – A Story I Thought I Should Share

Posted 3 weeks, 1 day ago at 13:47. 0 comments

(Το παρακάτω κείμενο είναι από το blog μου στο tumblr, κι αυτός είναι ο λόγος που είναι στα αγγλικά. Μιας και δεν είναι η μητρική μου γλώσσα, θα υπάρχουν λάθη, οπότε συγγνώμη από τώρα για αυτά)

There is this woman I see close to my house, every time I get off the train. She is old, but she has that kind of look that makes it hard to guess her age. She has long brown hair, always wears dark clothes and she sits on a bench at the park, where children are playing. Her smile is so kind but her eyes seem sad most of the time. She looks like a child at school that gets picked on, laughed at and left aside, even thought she has much to give.

Most people seem to avoid her. They pass by her and act as if she doesn’t even exist. They do not look, and you can tell by their fast pace that they don’t feel comfortable being around her.

I don’t know her story and I don’t think anyone does, but the way people treat her makes me think they believe she is crazy. So it comes to this. People don’t look at different people, don’t talk to them. People underestimate the power of a simple look. A touch. The magical power of a spontaneous smile.

A few weeks ago I saw her for the first time, sitting on her bench quiet and alone. I couldn’t help but look at her all the way till I passed by her, and then I smiled, and she smiled back at me.

Then I saw her again, and again, and again and every time I’d see her, we’d follow that secret ritual, we’d look at each other and smile, not saying a single word but greeting each other just through our body language.

It made me feel nice. I always smile at people but there was something different about her. She appreciated it. She was taking every single bit of love a smile can carry, and was keeping it so tenderly, only so she could give it back to me through her own smile.

It was not until a couple of weeks ago, that I heard her voice. I was walking towards her, talking on the phone, but still taking my time for our little greeting ritual. She saw me, smiled at me, and started singing this funny tune, almost as if she was a child that got an unexpected present. I smiled some more and went on walking.

Yesterday, after I got off the train I walked to the park. It was crowded. There were kids playing and moms taking care of them, and there were dogs and old people sitting on benches, talking about how the world has changed. And there she was, the mystery lady of the bench, with her black clothes and her dark skin, almost waiting for something to happen.

I got close to her smiling, she smiled back so happily, but this time something different happened. The lady talked to me. She said “You are the only person that looks at me in the eye, and smiles at me. Bless you” and as I put on my best smile, I told her “Bless you too”, cause there was nothing else to be said at the time, for there were no words to explain the gift she had given me.

All through my life, she was one of the very few people I have met who appreciated a simple gesture. Words count but actions are far better, and now I know that we may not have the power to change someones life, but we more than definitely have the power to change someones day, and that speaks volumes about what we can do with our lives.

Next time I see her, I’m going to sit by her, and who knows, maybe we can share more than a smile.

Φτάνει να ανοίξεις την πόρτα.

Posted 1 month, 1 week ago at 19:23. 0 comments

Image Credit: www.affirmwear.com

Είναι από τα post μονορούφι, και είναι μόνο και μόνο για να θυμήσω και να θυμηθώ πως η ευτυχία, η απόλυτη ευτυχία, δεν ειναι κάτι άπιαστο, δεν είναι προνόμιο των λίγων και σίγουρα δεν έρχεται μόνο αν έχεις οικονομική άνεση.

Η ευτυχία έρχεται με την αγάπη, και επειδή η αγάπη είναι από μόνη της τόσο δυνατή, ξεπερνάει ακόμα και την υγεία.

Συχνά μόνοι μας την κρύβουμε, την καλύπτουμε, γυρνάμε το βλέμμα μας αλλού, σε πιο σημαντικα -όπως έχουμε πείσει τους εαυτούς μας- θέματα, αλλά η ευτυχία είναι εκεί, με τον ίδιο τρόπο που ο ήλιος εξακολουθεί να υπάρχει ακόμα κι όταν είναι νύχτα.

Πρέπει να ανοιχτούμε.  Είναι ο μόνος τρόπος να τη νιώσουμε. Ο μόνος τρόπος να τη δεχτούμε ολόκληρη. Μόνο όταν είμαστε γυμνοί απέναντι στην ευτυχία, την αφήνουμε να μας τυλίξει όλη μας την ύπαρξη.

Είναι μία αγκαλιά, ένα βλέμμα, η συνειδητοποίηση ότι κάποιος άλλος δίπλα μας μοιράζεται την ψυχή μας και την φυλάει τόσο στοργικά μέσα του.
Είναι η στιγμή που σου λέει καλημέρα. Είναι η στιγμή που πλένεις τα πιάτα κι έρχεται και σε αγκαλιάζει. Η στιγμή που εσύ προσπαθείς να βγάλεις ό,τι πιο όμορφο υπάρχει μέσα σου για να κάνεις αυτόν που αγαπάς, το πιο ευτυχισμένο πλάσμα στον κόσμο. Η ευτυχία είναι η στιγμή που μοιράζεσαι ό,τι αγαπάς περισσότερο, με τον άνθρωπο που αγαπάς όσο τίποτα άλλο, και όχι μόνο δε νιώθεις ότι χωρίζεις αυτό που μοιράζεσαι, μα νιώθεις ότι θες να του δώσεις κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο. Είναι η στιγμή που τον βλέπεις μόνο του σε ένα δωμάτιο, χωρίς να ξέρει πως κοιτάς, και μέσα σου γίνεται αυτή η τεράστια έκρηξη συναισθημάτων, απλά γιατί είναι εκεί, αληθινός και ζωντανός. Και αυτή η ευτυχία δεν έρχεται μόνο από τον σύντροφό σου, αλλά και από το παιδί σου, από τον φίλο σου, από εκείνο το πλάσμα δίπλα σου που το βλέπεις και ξέρεις ότι ζεις μέσα του και ζει μέσα σου.

Η ευτυχία κρύβεται παντού αρκεί να ανοίξουμε τις αμπαρομένες μας πορτούλες κι εκείνη θα βρει το δρόμο αμέσως. Άλλωστε, η ευτυχία, όπως και οι ζωές μας, έρχεται σε στιγμές. Ας τις δεχτούμε λοιπόν, ακόμα και μέσα από δυσκολίες, μέσα από προβλήματα. Πιστέψτε με, υπάρχει.

Ξύπνα να φας παγωτό

Posted 2 months ago at 14:45. 0 comments

Who You’d Be Today

Την πρώτη φορά που σε είδα ήσουν μικρή και ξαπλωμένη στο κρεβάτι σου. Είχα αγωνία για τη συνάντησή μας και ανυπομονούσα να σε γνωρίσω. Η μαμά σου σου είπε “Κοίτα ποιος ήρθε”, κάτι που θα έλεγε πολλές φορές ακόμα, κάθε φορά που ερχόμουν να σε δω.

Μπορεί να μην καταφέραμε να μιλήσουμε πολύ, σου μιλούσα όσο μπορούσα με τις λέξεις, και  τα υπόλοιπα τα άφηνα να τα πουν τα χέρια μου που κρατούσαν τα δικά σου, οι σκέψεις μου που ήταν συνεχώς μαζί σου.

Πέρασαν έτσι μήνες ολόκληροι. Σε ένιωθα εκεί ακόμα κι όταν δε σε έβλεπα. Σκεφτόμουν να μιλάμε, να παίζουμε, να γελάμε, να κάνουμε ένα σωρό παιχνίδια όπως έκανα με την αδερφή σου που την αγαπάω τόσο πολύ. Πολλές φορές οι σκέψεις μου αυτές ήταν τόσο έντονες, που έμοιαζαν σχεδόν πραγματικές, σχεδόν εμπειρίες. Αναμνήσεις.

Ξέρω πως κι εσύ έτσι ένιωθες.

Πάνε 4 μήνες. Κάθε μέρα σε σκέφτομαι. Κάθε μέρα. Σου άφησα ένα αρκουδάκι, δεν βγάζει νόημα αφού δεν είσαι εκεί, απλά δεν ήθελα να είσαι μόνη σου το βράδυ. Πήρα και εγώ ένα ίδιο αρκουδάκι. Κοιμάμαι μαζί του τα βράδια για να ξέρεις πως σε έχω μαζί μου.

Μια μέρα θα σε δω ξανά, εκεί ή εδώ. Δεν ξέρω αν έχεις φτάσει ή αν ταξιδεύεις ακόμα, να ξέρεις όμως πως σε βλέπω σε όλα τα όμορφα. Σε βλέπω στα πουλιά που πετάνε και φεύγουν, κι εκεί μέσα είσαι πάντα το πιο όμορφο.

Την τελευταία φορά που σε είδα, ήσουν πανέμορφη. Φορούσες κάτι χαριτωμένες πιτζάμες και σε είχε  στην αγκαλιά της η μαμά σου. Σου χαϊδεψα τα μαλλιά και σου μίλησα λιγάκι, γιατί ήξερα πως με άκουγες ακόμα κι αν κοιμόσουν βαθιά. Εκείνη τη μέρα ήμουν σίγουρη πως όλα θα πήγαιναν καλά. Δεν ήξερα πως ήταν η τελευταία φορά.

 

Σε λίγα λεπτά έρχονται Χριστούγεννα…

Posted 4 months, 3 weeks ago at 0:40. 0 comments

Μερικές φορές οι γιορτές δε φέρνουν ακριβώς όσα περιμένεις, ή φέρνουν άλλα, που ποτέ σου δεν περίμενες.

Σημασία έχει ποτέ να μη χάνουμε τον εαυτό μας, να χαμογελάμε, να μας αγαπάμε έτσι ώστε να είμαστε ικανοί να δώσουμε αγάπη, να ζούμε στο παρόν μας και να εκτιμάμε όσα είχαμε ή έχουμε.

Εμένα λοιπόν γι’αυτά τα Χριστούγεννα, η ευχή μου είναι να θυμηθούμε όλοι τα σημαντικά, να έχουμε τα μάτια και τις ψυχές μας ανοιχτές. Μπροστά.

Δωράκι δυο λιγάκι πονεμένες χριστουγεννιάτικες φωτογραφίες..

 

 

RIP Steve Jobs – Καλό ταξίδι

Posted 7 months, 2 weeks ago at 3:19. 0 comments

image by Charis Tsevis

Ο Steve Jobs, ο ιδρυτής της Apple, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 56 ετών. Αυτά που άφησε όμως πίσω του, το όραμα και το όνειρό του, θα συνεχίσουν να υπάρχουν για πολλά περισσότερα χρόνια, και μαζί μ’αυτά κι εκείνος.

Ας ελπίσουμε να δούμε σύντομα κι άλλα τέτοια μυαλά και προσωπικότητες..

Καλό του ταξίδι…